ตตฺถ ตชฺเชนฺโต วิวิธการณาติ ทฺวิมาสิกกาลโต ปฏฺฐาย ยาว โสฬสสํวจฺฉรา ถญฺญปฏิเสธนาทีหิ วิวิเธหิ นานปฺปกาเรหิ การเณหิ ตชฺชยนฺโต ภยวิทฺธํสนวเสน วิเหฐิยมาโน. เสสํ สุวิญฺเญยฺยเมว.

อถ มหาสตฺโต สุนนฺเท กาสุํ ขณนฺเต "อยํ เม วายามกาโล"ติ อุฏฺฐาย อตฺตโน หตฺถปาเท สมฺพาหิตฺวา รถา โอตริตุํ เม พลํ อตฺถีติ ญตฺวา จิตฺตํ อุปฺปาเทสิ. ตาวเทวสฺส ปาทปติฏฺฐานฏฺฐานํ วาตปุณฺณภสฺตจมฺมํ วิย อุคฺคนฺตฺวา

"กินฺนุ สนฺตรมาโนว กาสุํ ขณสิ สารถิ

เล่มที่ ๓๓ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก๑,๘๓๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. มูคผักขจริยา”