ตตฺถ เมตฺตายมุปนามยินฺติ มกาโร ปทสนฺธิกโร, เมตฺตาภาวนาย กุรูรกมฺมนฺเต สีหพฺยคฺเฆปิ ผริ, ปเคว เสสสตฺเตติ อธิปฺปาโย. อถ วา เมตฺตา อยติ ปวตฺตติ เอเตนาติ เมตฺตาโย, เมตฺตาภาวนา. ตํ เมตฺตายํ อุปนามยึ สตฺเตสุ อโนธิโส อุปเนสึ. "สีหพฺยคฺเฆหี"ติปิ ปาโฐ, ตสฺสตฺโถ:- น เกวลมหเมว, อถ โข ปวเน สีหพฺยคฺเฆหิ ยสฺมึ มหาวเน ตทา อหํ วิหรามิ, ตตฺถ สีหพฺยคฺเฆหิ สทฺธึ อหํ สตฺเตสุ เมตฺตํ อุปนาเมสึ. สีหพฺยคฺฆาปิ หิ ตทา มมานุภาเวน ๑- สตฺเตสุ เมตฺตจิตฺตํ ปฏิลภึสุ, ปเคว อิตเร สตฺตาติ ทสฺเสติ.

[๑๑๓] อิทานิ ตทา อตฺตโน เมตฺตาภาวนาย ลทฺธํ อานิสํสํ มตฺถกปฺปตฺติญฺจสฺส ทสฺเสตุํ:-

เล่มที่ ๓๓ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก๑,๙๒๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๓. สุวรรณสามจริยา”