[๑๑๕] ทสกุสลกมฺมปเถ วตฺตามิ อนวเสสโต

จตูหิ สงฺคหวตฺถูหิ สงฺคณฺหามิ มหาชนนฺติ.

มหาสตฺโต หิ ตทา พาราณสิรญฺโญ ปุตฺโต หุตฺวา นิพฺพตฺติ, วยปฺปตฺโต สพฺพสิปฺปนิปฺผตฺตึ ปตฺโต หุตฺวา ปิตุ อจฺจเยน รชฺชํ กาเรนฺโต กุสลสีลาจารสทฺธา สุตาทิอนญฺญสาธารณคุณวิเสสโยเคน ปารมิปริภาวเนน จ ชมฺพุทีปตเล อทุติยตฺตา ปธานภาเวน จ "เอกราชา"ติ ปกาสนาโม อโหสิ. ปรมํ สีลํ อธิฏฺฐายาติ สุปริสุทฺธกายิกวาจสิกสํวรสงฺขาตญฺเจว สุปริสุทฺธมโนสมาจารสงฺขาตญฺจ ปรมํ อุตฺตมํ ทสกุสลกมฺมปถสีลํ สมาทานวเสน จ อวีติกฺกมนวเสน จ อธิฏฺฐหิตฺวา. ๒- ปสาสามิ มหามหินฺติ ติโยชนสติเก กาสิรฏฺเฐ มหตึ มหึ อนุสาสามิ รชฺชํ กาเรมิ.

เล่มที่ ๓๓ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก๑,๙๒๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๔. เอกราชจริยา”