Na taṃ nissāya tuyhaṃ antarāyo atthi, sakalajambudīpe pana paññāya tena samo na bhavissati, tassetaṃ pubbanimittan"ti purohitena samassāsito tuṭṭhacitto "kumārassa khīramūlaṃ hotū"ti sahassaṃ datvā "vayappattakāle mayhaṃ dassethā"ti āha. So vuddhippatto aparabhāge alamatthadasso sattannaṃ rājūnaṃ sabbakiccānusāsako hutvā pabbajitvā ca satte diṭṭhadhammikasamparāyikehi anatthehi pāletvā atthehi niyojesi. Iti jotitattā pālanasamatthatāya ca "jotipālo"tissa nāmaṃ akaṃsu. Tena vuttaṃ "nāmena jotipālo nāmā"ti.

Tattha bodhisatto disampatissa nāma rañño purohitassa govindabrāhmaṇassa putto hutvā attano pitu tassa ca rañño accayena tassa putto reṇu sahāyā cassa sattabhū brahmadatto vessabhū bharato dve ca dhataraṭṭhāti ime satta rājāno yathā aññamaññaṃ na vivadanti, evaṃ rajje patiṭṭhāpetvā tesaṃ atthadhamme anusāsanto jambudīpatale sabbesaṃ rājūnaṃ aññesañca brāhmaṇānaṃ devanāgagahapatikānaṃ sakkato garukato mānito pūjito apacito uttamaṃ gāravaṭṭhānaṃ patto ahosi. Tassa atthadhammesu kusalatāya "mahāgovindo"tveva samaññā udapādi. Yathāha "govindo vata bho brāhmaṇo, mahāgovindo vata bho brāhmaṇo"ti. Tena vuttaṃ:-

pūjito naradevehi mahāgovindabrāhmaṇo"ti.

เล่มที่ ๓๓ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก๑,๔๓๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๕. มหาโควินทจริยา”