Taṃ sutvā rājā "bhūnahaccaṃ vata mayā katan"ti saṃviggamānaso tāvadeva dvādasaakkhobhinīparimāṇaṃ senaṃ sannayhitvā vaṅkapabbatābhimukho pāyāsi saddhiṃ phussatideviyā ceva dārakehi ca. Anukkamena gantvā puttena ca suṇisāya ca samāgacchi. Vessantaro piyaputte disvā sokaṃ sandhāretuṃ asakkonto visaññī hutvā tattheva pati, tathā maddī mātāpitaro sahajātā saṭṭhisahassā amaccā. Taṃ kāruññaṃ passantesu ekopi sakabhāvena sandhāretuṃ nāsakkhi, sakalaṃ assamapadaṃ yugandharavātapamadditaṃ viya sālavanaṃ ahosi. Sakko devarājā tesaṃ visaññibhāvavinodanatthaṃ pokkharavassaṃ vassāpesi, temetukāmā tementi, pokkhare patitavassaṃ viya vinivattetvā udakaṃ gacchati. Sabbe saññaṃ paṭilabhiṃsu. Tadāpi paṭhavikampādayo heṭṭhā vuttappakārā acchariyā pāturahesuṃ. Tena vuttaṃ:-

[120] "punāparaṃ brahāraññe mātāpitusamāgame

karuṇaṃ paridevante sallapante sukhaṃ dukhaṃ.

[121] Hirottappena garunā ubhinnaṃ upasaṅkami

เล่มที่ ๓๓ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก๑,๕๕๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๙. เวสสันตรจริยา”