Evaṃ mahāpaṭhaviyā kampamānāya rammanagaravāsino manussā bhagavantaṃ parivisayamānā saṇṭhātuṃ asakkontā yugandharavātabbhāhatā mahāsālā viya mucchitā papatiṃsu. Ghaṭādīni kulālabhaṇḍāni pavaṭṭentāni aññamaññaṃ paharantāni cuṇṇavicuṇṇāni ahesuṃ. Mahājano bhītatasito satthāraṃ upasaṅkamitvā "kiṃ nu kho bhagavā' nāgāvaṭṭo ayaṃ, bhūtayakkhadevatāsu aññatarāvaṭṭo vā'ti na hi mayaṃ etaṃ jānāma. Api ca kho sabbopi ayaṃ mahājano bhayena upadduto, kiṃ nu kho imassa lokassa pāpakaṃ bhavissati, udāhu kalyāṇaṃ, kathetha no etaṃ kāraṇan"ti pucchiṃsu.

Atha satthā tesaṃ kathaṃ sutvā "tumhe mā bhāyittha, mā kho cintayittha, natthi vo ito nidānaṃ bhayaṃ, yo so mayā ajja sumedhapaṇḍito' anāgate gotamo nāma buddho bhavissatī'ti byākato, so idāni pāramiyo sammasati, tassa sammasantassa dhammatejena sakaladasasahassī lokadhātu ekappahārena kampati ceva viravati cā"ti āha. Tena vuttaṃ:-

[168] "yāvatā parisā āsi buddhassa parivesane

pavedhamānā sā tattha mucchitā seti bhūmiyaṃ.

เล่มที่ ๓๓ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก๖๓๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “รัตนะจงกรมกัณฑ์”