[๒๓๒] ในกาลนั้น หม่อมฉันอยู่แต่ผู้เดียวคิดว่า ‘พอละด้วยชีวิตของเรา

ผู้พลัดพรากจากสามีและบุตร เป็นคนแก่ น่าสงสาร

[๒๓๓] แม้เราก็จักไปยังอารามที่สามีเราไปถึง’

ครั้นคิดอย่างนี้แล้วจึงบวชเป็นบรรพชิต