เพราะกลัวไฟที่ไหม้มาโดยเร็ว

จึงทิ้งเราไว้ในรังหนีเอาตัวรอดไป

[๗๗] เราเหยียดเท้า กางปีกออกรู้ว่า กำลังกายของเราไม่มี

เรานั้นไปไม่ได้ อยู่ในรังนั่นเอง จึงคิดอย่างนี้ในกาลนั้นว่า