บทว่า ลมฺพิลํ (เฝื่อน) ได้แก่ พุทรา มะขามป้อมและมะขวิดเป็นต้น.

บทว่า กสาวํ (ฝาด) ได้แก่ มะขามป้อมเป็นต้น. รสแม้ทั้งหมดเหล่านี้ ตรัสไว้ด้วยอำนาจวัตถุ แต่ในนิทเทสนี้ พึงทราบว่ารสตรัสไว้โดยชื่อมีเปรี้ยวเป็นต้นแต่วัตถุนั้นๆ.

บทว่า สาทุ (อร่อย) ได้แก่ รสที่น่าปรารถนา.

บทว่า อสาทุ (ไม่อร่อย) ได้แก่ รสที่ไม่น่าปรารถนา.