พึงทราบวินิจฉัยในนิทเทสแห่งอนิจจตารูปต่อไป.

รูปที่ชื่อว่า ขโย (ความสิ้นไป) ด้วยอำนาจแห่งการถึงความสิ้นไป ที่ชื่อว่า วโย (ความเสื่อมไป) ด้วยอำนาจแห่งการเข้าถึงความเสื่อม ที่ชื่อว่า เภโท (ความแตกไป) ด้วยอำนาจแห่งความแตก.

อีกอย่างหนึ่ง รูปที่ชื่อว่า ขโย เพราะอรรถว่าเป็นที่สิ้นไป ที่ชื่อว่า วโย เพราะอรรถว่าเป็นที่เสื่อมไป ที่ชื่อว่า เภโท เพราะอรรถว่าเป็นที่แตกดับไป เพราะรูปถึงอาการนั้นแล้วย่อมสิ้นไป ย่อมเสื่อมไปและย่อมแตกไป ความแตกไปนั่นเอง เรียกว่าปริเภท (ความทำลายไป) เพราะทรงเพิ่มบทด้วยอุปสรรค.

สภาวะที่ชื่อว่าอนิจจัง เพราะอรรถว่าไม่เที่ยงคือมีแล้วหามีไม่. ภาวะแห่งอนิจจังนั้น ชื่อว่าอนิจจตา (ความไม่เที่ยง) ชื่อว่าอันตรธาน เพราะอรรถว่าเป็นที่อันตรธาน.