ประโยชน์เกื้อกูลเป็นต้น และพรหมวิหารเหล่านั้น ย่อม

เป็นไปในอารมณ์ไม่มีประมาณ เพราะฉะนั้น จึงเรียกว่า

อัปปมัญญา ดังนี้.

จริงอยู่ บรรดาพรหมวิหารเหล่านั้น เมตตาเป็นทางหมดจดของบุคคลผู้มากด้วยพยาบาท กรุณาเป็นทางหมดจดของบุคคลผู้มากด้วยวิหิงสา มุทิตาเป็นทางหมดจดของบุคคลผู้มากด้วยอรติ อุเบกขาเป็นทางหมดจดของบุคคลผู้มากด้วยราคะ.