บทว่า โลกุตฺตรํ ถามว่า ธรรมที่ชื่อว่า โลกุตระ เพราะอรรถว่ากระไร?

ตอบว่า ที่ชื่อว่าโลกุตระ เพราะอรรถว่าย่อมข้ามโลก ชื่อว่าโลกุตระ เพราะอรรถว่าข้ามพ้นโลกไป ชื่อว่าโลกุตระ เพราะอรรถว่าก้าวล่วงครอบงำโลกทั้งสามตั้งอยู่.

บทว่า ฌานํ ภาเวติ (เจริญฌานโลกุตระ) ได้แก่ พระโยคาวจรยังอัปปนาฌานอันประกอบด้วยขณะจิตดวงหนึ่งให้เกิด คือให้เจริญ. อธิบายว่า โลกุตรฌาน ชื่อว่านิยยานิกะ เพราะอรรถว่าออกไปจากโลก ออกไปจากวัฏฏะ. อีกนัยหนึ่ง ที่ชื่อว่านิยยานิกะ เพราะอรรถว่าเป็นเครื่องออกไปจากโลกและจากวัฏฏะนั้น.

จริงอยู่ บุคคลผู้พรั่งพร้อมด้วยโลกุตรฌานนั้น เมื่อกำหนดรู้ทุกข์ ชื่อว่าย่อมออกไป เมื่อละสมุทัยชื่อว่าย่อมออกไป เมื่อกระทำให้แจ้งซึ่งนิโรธชื่อว่าย่อมออกไป เมื่อเจริญมรรคก็ชื่อว่าย่อมออกไป เพราะฉะนั้น โลกุตรฌานนั้น จึงชื่อว่านิยยานิกะ.