อโลโภ เจตฺถ อาโรคฺยสฺส ปจฺจโย โหติ, อลุทฺโธ หิ โลภนียมฺปิ อสปฺปายํ น เสวติ, เตน อโรโค โหติ. อโทโส โยพฺพนสฺส, ๓- อทุฏฺโฐ หิ วลิตฺตจปลิตาวเหน ๔- โทสคฺคินา อฑยฺหมาโน ทีฆรตฺตํ ยุวา โหติ. อโมโห ทีฆายุกตาย, อมุโฬฺห หิ หิตาหิตํ ญตฺวา อหิตํ ปริวชฺชมาโน หิตญฺจ ปฏิเสวมาโน ทีฆายุโก โหติ.

อโลโภ เจตฺถ โภคสมฺปตฺติยา ปจฺจโย โหติ, อลุทฺธสฺส หิ จาเคน โภคปฏิลาโภ. อโทโส มิตฺตสมฺปตฺติยา อทุฏฺฐสฺส ๕- เมตฺตาย มิตฺตานํ ปฏิลาภโต เจว อปริหานโต ๖- จ. อโมโห อตฺตสมฺปตฺติยา, อมุโฬฺห หิ อตฺตโน หิตเมว กโรนฺโต อตฺตานํ สมฺปาเทติ. อโลโภ จ ทิพฺพวิหารสฺส ปจฺจโย โหติ, อโทโส พฺรหฺมวิหารสฺส, อโมโห อริยวิหารสฺส.

อโลเภน เจตฺถ สกปกฺเขสุ สตฺตสงฺขาเรสุ นิพฺพุโต โหติ เตสํ วินาเสน อภิสงฺคเหตุกสฺส ทุกฺขสฺส อภาวา. อโทเสน ปรปกฺเขสุ อทุฏฺฐสฺส เวรีสุปิ เวริสญฺญาย อภาวโต. อโมเหน อุทาสีนปกฺเขสุ อมุฬฺหสฺส สพฺพาภิสงฺคตาย อภาวโต.

เล่มที่ ๓๔ ธัมมสังคณี๔๐๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “บทภาชนีย์”