[๕] เจตนานิทฺเทโสปิ ๒- อิมินา นเยน เวทิตพฺโพ.

จิตฺตนิทฺเทเส จิตฺตวิจิตฺตตาย จิตฺตํ. อารมฺมณํ มินมานํ ชานาตีติ มโน. มานสนฺติ มโนเอว. "อนฺตลิกฺขจโร ปาโส, ยฺวายํ จรติ มานโส"ติ ๓- หิ เอตฺถ มนสา ๔- สมฺปยุตฺตกธมฺโม "มานโส"ติ วุตฺโต.

"กถญฺหิ ภควา ตุยฺหํ สาวโก สาสเน รโต

อปฺปตฺตมานโส เสโข กาลํ กยิรา ชเนสุตา"ติ. ๕- เอตฺถ อรหตฺตํ "มานสนฺ"ติ วุตฺตํ. อิธ ปน มโนว มานสํ, พฺยญฺชนวเสน เหตํ ปทํ วฑฺฒิตํ.

เล่มที่ ๓๔ ธัมมสังคณี๔๒๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “บทภาชนีย์”