ทุติยจิตฺตํ นิฏฺฐิตํ.

ตติยจิตฺตวณฺณนา

[๑๔๗-๑๔๘] ตติเย ญาเณน วิปฺปยุตฺตนฺติ ญาณวิปฺปยุตฺตํ. อิทมฺปิ หิ อารมฺมเณ หฏฺฐปหฏฺฐํ โหติ, ปริจฺฉินฺทกญาณํ ปเนตฺถ น โหติ. ตสฺมา อิทํ ทหรกุมารกานํ ภิกฺขุํ ทิสฺวา "อยํ เถโร มยฺหนฺ"ติ วนฺทนกาเล เตเนว นเยน เจติยวนฺทนธมฺมสฺสวนกาลาทีสุ จ อุปฺปชฺชตีติ เวทิตพฺพํ. ปาลิยํ ปเนตฺถ สตฺตสุ ฐาเนสุ ปญฺญา ปริหายติ, เสสํ ปากติกเมวาติ.

ตติยจิตฺตํ นิฏฺฐิตํ.