บทภาชนีย์

Kāmāvacarakusalavaṇṇanā

kāmāvacarakusalapadabhājanīyavaṇṇanā

[1] Idāni yathānikkhittāya mātikāya saṅgahite dhamme pabhedato dassetuṃ "katame dhammā kusalā"ti idaṃ padabhājanīyaṃ āraddhaṃ. Tattha yadetaṃ "yasmiṃ samaye kāmāvacaraṃ kusalaṃ cittaṃ uppannaṃ hotī"ti paṭhamaṃ kāmāvacaraṃ kusalaṃ dassitaṃ, tassa tāva niddese dhammavavaṭṭhānavāro saṅgahavāro suññatavāroti tayo mahāvārā honti. Tesu dhammavavaṭṭhānavāro uddesaniddesavasena dvidhā ṭhito, tesu uddesavārassa

Tesu katame dhammā kusalāti ayaṃ pucchā nāma. Yasmiṃ samaye kāmāvacaraṃ kusalaṃ cittaṃ uppannaṃ hoti .pe. Tasmiṃ samayeti ayaṃ samayaniddeso nāma. Phasso hoti .pe. Avikkhepo hotīti ayaṃ dhammuddeso nāma. Ye vā pana tasmiṃ samaye aññepi atthi paṭiccasamuppannā arūpino dhammā, ime dhammā kusalāti ayaṃ appanā nāma.

เล่มที่ ๓๔ ธัมมสังคณี๒๗๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “บทภาชนีย์”