Adinnassa ādānaṃ adinnādānaṃ, parassa bhaṇḍaharaṇaṃ theyyaṃ corikāti vuttaṃ hoti. Tattha adinnanti parapariggahitaṃ, yattha paro yathākāmaṃ kāritaṃ āpajjanto adaṇḍāraho ananuvajjo ca hoti, tasmiṃ pana parapariggahite parapariggahitasaññino tadādāyakaupakkamasamuṭṭhāpikā theyyacetanā adinnādānaṃ. Taṃ hīne parasantake

A. 1/536 (syā)

@3 cha.Ma. parassaharaṇaṃ 4 cha.Ma. anupavajjo Appasāvajjaṃ, paṇīte mahāsāvajjaṃ. Kasmā? vatthuppaṇītatāya. Vatthusamatte sati guṇādhikānaṃ santake vatthusmiṃ mahāsāvajjaṃ. Taṃtaṃguṇādhikaṃ upādāya tato tato hīnaguṇassa santake vatthusmiṃ appasāvajjaṃ.

Tassa pañca sambhārā honti parapariggahitaṃ, parapariggahitasaññitā, theyyacittaṃ, upakkamo, tena haraṇanti. Cha payogā sāhatthikādayova. Te ca kho yathānurūpaṃ theyyāvahāro pasayhāvahāro paṭicchannāvahāro parikappāvahāro kusāvahāroti imesaṃ pañcannaṃ avahārānaṃ vasena pavattanti ayamettha saṅkhepo, vitthāro pana samantapāsādikāyaṃ vutto.

เล่มที่ ๓๔ ธัมมสังคณี๓๖๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “บทภาชนีย์”