คำว่า สญฺญมกรณียานิ ได้แก่ การทำคืนอันภิกษุพึงกระทำด้วยความสำรวม.

คำว่า สํวรกรณียานิ ได้แก่ พึงกระทำด้วยความสังวร คือกระทำคืนอันภิกษุนั้นพึงทำด้วยความระวัง.

คำว่า จิตฺตุปฺปาทกรณียานิ ได้แก่ การทำคืนอันภิกษุนั้นพึงทำด้วยสักว่าจิตตุปปาท.

คำว่า มนสิการปฏิพทฺธานิ ได้แก่ การทำคืนอันภิกษุพึงทำด้วยใจสักว่าการรำพึงแล้วนั้นแหละ.