คำว่า ที่พึงสำรวม (สญฺญมกรณียานิ) ได้แก่ การทำคืนอันภิกษุพึงกระทำด้วยความสำรวม.

คำว่า ที่พึงระวัง (สํวรกรณียานิ) ได้แก่ พึงกระทำด้วยความสังวร คือการทำคืนอันภิกษุนั้นพึงทำด้วยความสังวร.

คำว่า ที่พึงกระทำด้วยจิตตุปบาท (จิตฺตุปฺปาทกรณียานิ) ได้แก่ การทำคืนอันภิกษุนั้นพึงทำด้วยสักว่าจิตตุปบาท.

คำว่า ที่เนื่องด้วยมนสิการ (มนสิการปฏิพทฺธานิ) ได้แก่ การทำคืนอันภิกษุพึงทำด้วยเหตุสักว่าน้อมนึกด้วยใจนั่นแหละ.