พึงทราบโศกนี้ว่าเป็นทุกข์ เพราะความเป็นวัตถุที่ตั้งแห่งทุกข์ทั้ง ๒ นี้ด้วยประการฉะนี้แล.

อีกอย่างหนึ่ง

สตฺตานํ หทยํ โสโก สลฺลํ วิย วิตุชฺชติ อคฺคีตตฺโตว นาราโจ ภูสญฺจ อุหเต ปุน, สมาวหติ จ พฺยาธิ ชรามรณเภทนํ ทุกฺขํปิ วิวิธํ ยสฺมา ตสฺมา ทุกฺโขติ วุจฺจติ โศก ย่อมเสียดแทงหทัยของเหล่าสัตว์ ดุจลูกศร และย่อมแผดเผาอย่างแรงกล้าอีก เหมือน หลาวเหล็กเผาไฟสังหารอยู่ เพราะโศกนั้นย่อมนำ มาพร้อมแม้ซึ่งทุกข์ชนิดต่างๆ อันต่างโดยพยาธิ ชราและมรณะฉะนั้น โศกนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า จึงตรัสว่า เป็นทุกข์แล. ว่าด้วยนิเทศปริเทวะ (บาลีข้อ ๑๕๐)

พึงทราบวินิจฉัยในนิเทศปริเทวะ ต่อไป.