อวิชชานี้ ชื่อว่าพาลยะ (ความโง่เขลา) เพราะความเป็นธรรมชาติโง่เขลา.

ปัญญา ชื่อว่าสัมปชัญญะ (ความรู้ทั่วพร้อม) ก็มี ปัญญานั้นย่อมรู้ทั่วซึ่งสัจจธรรม ๔ ที่เป็นผลและเป็นผล ที่เป็นเหตุและเป็นเหตุโดยชอบ แต่อวิชชาเกิดขึ้นแล้วย่อมไม่ให้เพื่ออันรู้ทั่วซึ่งอาการนั้น เพราะฉะนั้น จึงชื่อว่าอสัมปชัญญะ.

อวิชชา ชื่อว่าโมหะ (ความหลง) ด้วยอำนาจแห่งความโง่.

อวิชชา ชื่อว่าปโมหะ (ความลุ่มหลง) ด้วยอำนาจความหลงทั่ว.