บทว่า สงฺขิตฺตํ คือ จิตที่ตกไปในถีนมิทธะ (คือความซบเซา). จริงอยู่ จิตนั้นชื่อว่าหดหู่แล้ว.

บทว่า วิกฺขิตฺตํ คือ จิตที่สหรคตด้วยอุทธัจจะ. จริงอยู่ จิตนั้นชื่อว่าจิตซ่านไปแล้ว.

บทว่า มหคฺคตํ คือ รูปาวจรจิตและอรูปาวจรจิต.

บทว่า อมหคฺคตํ คือ กามาวจรจิต.