๒. อภิธมฺมภาชนียวณฺณนา

[๒๔๓] เอวํ มหาปฐวึ ปตฺถรนฺโต วิย อากาสํ วิตฺถารยนฺโต วิย จ สพฺพธมฺเมสุ อปฺปฏิหตญาโณ สตฺถา สุตฺตนฺตภาชนีเย นิคฺคณฺฐึ นิชฺชฏํ จ ปจฺจยาการํ นานาจิตฺตวเสน ทสฺเสตฺวา อิทานิ ยสฺมา น เกวลํ อยํ ปจฺจยากาโร นานาจิตฺเตสุเยว โหติ, เอกจิตฺเตปิ โหติเยว, ตสฺมา อภิธมฺมภาชนียวเสน เอกจิตฺตกฺขณิกํ ปจฺจยาการํ นานปฺปการโต ทสฺเสตุํ อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขาโรติ- อาทินา นเยน มาติกํ ตาว ฐเปสิ. เอวํ ฐปิตาย ปน มาติกาย:-

อวิชฺชาทีหิ มูเลหิ นว มูลปทา นว

นยา ตตฺถ จตุกฺกานิ วารเภทญฺจ ทีปเย.