เปรียบเหมือนชาวนาผู้รักษานา ๒ คน เป็นอุทาหรณ์ ดังนี้.

คนหนึ่งมีโรคผอมเหลือง ทนต่อความหนาวเป็นต้นไม่ได้ คนหนึ่งไม่มีโรคอดทนต่อความหนาวเย็นเป็นต้นได้ คนที่มีโรคไม่ลงจากกระท่อมไปข้างล่าง เขาละทิ้งการรักษานา ทั้งกลางวันทั้งกลางคืน พวกนกแขกเต้า นกพิลาปและนกยูงเป็นต้น พากันมาสู่นาของเขาในเวลากลางวัน จิกกินรวงข้าวสาลี ในเวลากลางคืน พวกเนื้อและสุกรเป็นต้น เข้าไปสู่ลานนาคุ้ยเขี่ย ราวกะที่อันตนทำไว้เอง ครั้นคุ้ยเขี่ยแล้วก็ไป เขาย่อมไม่ได้แม้สักว่าข้าวปลูกอีก เพราะเหตุแห่งความประมาทของตน.

ส่วนบุคคลผู้ไม่มีโรคไม่ละทิ้งการรักษานาตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน เขาย่อมได้ข้าวประมาณ ๔ เกวียนบ้าง ๘ เกวียนบ้าง จากที่ประมาณกรีสหนึ่ง เพราะความไม่ประมาทของตน.

ในพระโยคี ๒ รูปนั้น บัณฑิตพึงเห็นพระโยคีผู้เจตนาภัพพบุคคล เหมือนคนขี้โรครักษานา พึงเห็นพระโยคีผู้อนุรักขนาภัพพบุคคล เหมือนคนไม่มีโรค.