บทว่า "ทุปฺปญฺญา" แปลว่า มีปัญญาทราม ได้แก่เว้นจากภวังคปัญญา.

บทว่า "อภพฺพา" แปลว่า ผู้ไม่ควร ได้แก่ไม่ได้อุปนิสัยแห่งมรรคและผล.

บทว่า "นิยามํ" ได้แก่ มรรคนิยาม.

บทว่า "โอกฺกมิตุํ" ความว่า ไม่ควรเพื่อจะก้าวล่วง คือก้าวลงไปสู่นิยาม กล่าวคือสัมมัตตะในธรรมทั้งหลายที่เป็นกุศลเพื่อจะตั้งมั่นในมรรคผลนั้นได้.