สองบทว่า "เทเว จ มนุสฺเส จ" ได้แก่ เทวโลกและมนุษยโลก.

สองบทว่า "สนฺธาวิตฺวา สํสริตฺวา" ได้แก่ การไปๆ มาๆ ด้วยอำนาจปฏิสนธิ.

สองบทว่า "ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ" ได้แก่ การทำหนทางอันเป็นที่สุดแห่งวัฏฏทุกข์.

สองบทว่า "อยํ วุจฺจติ" ความว่า บุคคลนี้ คือผู้เห็นปานนี้ ท่านเรียกชื่อว่าสัตตักขัตตุปรโม แปลว่า ผู้มี ๗ ชาติเป็นอย่างยิ่ง. ก็สัตตักขัตตุปรมบุคคลนี้พึงทราบว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแล้วด้วยภพที่ปะปนกันด้วยสามารถแห่งเทวโลกและมนุษยโลก ตามกาลอันสมควร. จบอรรถกถาสัตตักขัตตุปรมบุคคล.