บทว่า "ทุตฺตปฺปยา" ได้แก่ ผู้ให้ตนอิ่ม คือผู้ที่ใครๆ ไม่อาจให้อิ่มได้.

ก็ภิกษุใด อาศัยตระกูลอุปัฏฐาก หรือตระกูลของญาติอยู่ เมื่อจีวรที่ให้เก่าแล้ว ก็เก็บจีวรที่ตระกูลเหล่านั้นถวายเสียไม่ใช้สอย ถือเอาจีวรที่ตระกูลเหล่านั้นถวายแล้วบ่อยๆ แล้วก็เก็บเสียนั่นแหละ.

อนึ่ง ภิกษุใดสละจีวรที่ตนได้แล้วๆ โดยนัยนั้นนั่นแหละถวายแก่ภิกษุอื่น แม้ได้จีวรบ่อยๆ ก็กระทำเหมือนอย่างนั้นนั่นแหละ.

บุคคล ๒ พวกนี้ใครๆ น้อมนำปัจจัยเข้าไปถวายตั้งเล่มเกวียนก็ไม่อาจเพื่อให้อิ่มได้ เพราะฉะนั้นจึงชื่อว่า ทุตตัปปยา แปลว่า อันใครๆ ให้อิ่มได้โดยยาก. อรรถกถาบุคคลผู้ให้อิ่มได้ง่าย