บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า "สปฺปายานิ" ได้แก่ อันเป็นประโยชน์เกื้อกูล คือกระทำให้เจริญ.

บทว่า "ปฏิรูปํ" ได้แก่ อันเหมาะสม.

ด้วยคำว่า "เนว วุฏฺฐาติ ตมฺหา อาพาธา" พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถึงบุคคลผู้เป็นไข้ที่ถึงที่สุดแล้ว ที่ประกอบด้วยโรคทั้งหลายมีโรคลม และโรคลมบ้าหมูเป็นต้น ที่แก้ไขไม่ได้.

ด้วยคำนี้ว่า "วุฏฺฐาติ ตมฺหา อาพาธา" พระองค์ตรัสถึงอาพาธเล็กน้อยอันต่างด้วยโรคทั้งหลายมีโรคจาม โรคหิดเปื่อย โรคตกกระ โรคฝีและโรคชราเป็นต้น. ก็ความผาสุกของชนเหล่าใดย่อมมีได้ด้วยการปฏิบัติ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถึงบุคคลผู้อาพาธเหล่านั้นแม้ทั้งหมดด้วยคำนี้ว่า ลภนฺโต สปฺปายานิ โน อลภนฺโต.