สองบทว่า "ผาตึ กเรยฺย" ได้แก่ พึงกระทำการเผยแผ่ คือทำให้เจริญ.

บทว่า "สาวชฺชานวชฺเช" ได้แก่ ธรรมที่มีโทษและหาโทษมิได้.

บทว่า "หีนปณีเต" ได้แก่ ไม่ยิ่งและไม่สูงสุด.

บทว่า "กณฺหสุกฺกสปฺปฏิภาเค" ความว่า ธรรมทั้งฝ่ายดำทั้งฝ่ายขาวนั่นแหละ ท่านเรียกว่า สัปปฏิภาค แปลว่า มีส่วนเปรียบด้วยสามารถแห่งอันปฏิปักษ์ เพราะมีการห้ามซึ่งกันและกัน.