บทว่า "มชฺฌํ" ได้แก่ เป็นการกล่าวในท่ามกลาง.

บทว่า "ปริโยสานํ" ได้แก่ เป็นคำสุดท้าย.

ภิกษุทั้งหลายเมื่อแสดงธรรมแก่เรา ย่อมแสดงธรรมให้งาม ให้เจริญ ให้ไม่มีโทษนั่นเทียว ทั้งในคำที่เริ่มต้นครั้งแรก ทั้งในคำที่มีในท่ามกลาง ทั้งในคำที่กล่าวไว้ในที่สุด

อนึ่ง ในที่นี้ ความงามแห่งพระธรรมเทศนาอันเป็นเบื้องต้น ท่ามกลางและที่สุดมีอยู่ และความงามทั้ง ๓ อย่างนั้นแห่งศาสนาก็มีอยู่. ในบรรดาความงามแห่งเทศนา และความงามแห่งพระศาสนานั้น พึงทราบความงามแห่งเทศนาก่อน คือ