บทว่า "เกวลปริปุณฺณํ" ได้แก่ แสดงธรรมกระทำให้บริบูรณ์โดยสิ้นเชิง คือไม่ให้บกพร่อง.

บทว่า "ปริสุทฺธํ" ได้แก่ แสดงธรรมให้บริสุทธิ์ ให้หายรกชัฏ คือให้หายความฟันเฝือ.

สองบทว่า "พฺรหฺมจริยํ ปกาเสนฺติ" ความว่า ก็เมื่อแสดงธรรมอยู่อย่างนั้น ชื่อว่าย่อมประกาศอัฏฐังคิกมรรคอันประเสริฐ อันสงเคราะห์ด้วยไตรสิกขา คือศีล สมาธิและปัญญา อันท่านผู้ประเสริฐประพฤติแล้ว.

ข้อว่า "เนว อาทึ มนสิกโรติ" ได้แก่ ไม่มนสิการถ้อยคำที่ตั้งไว้ในเบื้องต้น.