สองบทว่า "สาวชฺเชน พหุลํ" ความว่า กายกรรมของบุคคลใดมีโทษเท่านั้นมาก ที่ไม่มีโทษมีน้อย บุคคลผู้นั้นชื่อว่าประกอบด้วยกายกรรมมีโทษมีมาก ที่ไม่มีโทษมีน้อย ท่านจึงเรียกว่า อปฺปํ อนวชฺเชน แปลว่า กายกรรมที่ไม่มีโทษมีน้อย.

ในคำทั้งหลายนอกจากนี้ ก็มีนัยนี้นั่นแหละ.

ถามว่า ก็ใครเล่าที่เห็นปานนี้?

ตอบว่า ผู้ใดย่อมสมาทานอุโบสถศีล ย่อมบำเพ็ญศีลในกาลบางครั้งบางคราว ตามธรรมดาของชาวบ้าน หรือตามธรรมดาของชาวนิคม ผู้นั้นนั่นแหละ ชื่อว่าประกอบด้วยกรรมอันมีโทษเป็นส่วนมาก ที่ไม่มีโทษเป็นส่วนน้อย.