สองบทว่า "อปฺปญฺจ ภาสติ" ความว่า ย่อมกล่าวเพียงเล็กน้อยแก่บริษัทผู้มาถึงแล้ว.

บทว่า "อสหิตญฺจ" ความว่า ก็แลเมื่อกล่าว ก็ย่อมไม่กล่าวให้เหมาะสมแก่เหตุผล.

ข้อว่า "ปริสา จสฺส อกุสลา โหติ" อธิบายว่า ก็บริษัทผู้นั่งประชุมกันเพื่อจะฟังธรรมมีอยู่ ภิกษุผู้ธรรมกถึกนั้น ย่อมไม่รู้ถ้อยคำที่ควรและไม่ควร มีเหตุหรือไม่มีเหตุ สละสลวยหรือไม่สละสลวย.

บทว่า "เอวรูโป" ความว่า ผู้นี้ คือพระธรรมกถึกผู้โง่ ผู้มีชาติอย่างนั้นย่อมได้ชื่อว่าธรรมกถึกของบริษัทผู้โง่เขลา ผู้มีชาติอย่างนั้นนั่นเทียว. บัณฑิตพึงทราบเนื้อความในทุกๆ บทโดยนัยนี้.