ก็ในพระธรรมกถึกเหล่านี้ พระธรรมกถึก ๒ พวกเท่านั้น ชื่อว่าเป็นพระธรรมกถึกโดยสภาวะ ส่วนพระธรรมกถึกนอกจากนี้ ท่านกล่าวไว้อย่างนั้น เพราะอยู่ในระหว่างแห่งพระธรรมกถึกทั้งหลาย. อรรถกถาบุคคลผู้เปรียบด้วยวลาหก ๔ อย่าง

บทว่า "วลาหกา" แปลว่า ก้อนเมฆ.

บทว่า "คชฺชิตา" แปลว่า ฟ้าคำรามแล้ว.

บัณฑิตพึงทราบวินิจฉัยในข้อนี้ว่า ขึ้นชื่อว่าฟ้าคำรามแล้วฝนไม่ตกย่อมเป็นบาป เพราะว่ามนุษย์ทั้งหลายคิดว่า เมื่อใดฟ้าร้องแล้ว ฝนก็จักงาม จึงพากันนำพืชออกหว่าน ครั้นเมื่อฝนไม่ตก พืชที่มีอยู่ในนาก็ฉิบหายไปในนานั่นแหละ พืชที่มีอยู่ในบ้านก็ฉิบหายไปในบ้านนั่นแหละ เพราะฉะนั้น คราวนั้นนั้นแหละทุพภิกขภัยย่อมมี จึงชื่อว่าเป็นบาป.