คำว่า "ปรมาย" แปลว่า สูงที่สุด.

บทว่า "วณฺณโปกฺขรตาย" ได้แก่ วรรณะแห่งสรีระ สรีระ ท่านเรียกว่า โปกฺขรํ. อธิบายว่า เพราะความถึงพร้อมด้วยวรรณะแห่งสรีระนั้น.

บทว่า "สมนฺนาคโต" ได้แก่ เข้าถึงแล้ว.

บัณฑิตพึงทราบวินิจฉัยในคำ "โอณโตณตา" เป็นต้น ชื่อว่าผู้ต่ำ เพราะเว้นจากสมบัติในทิฏฐธรรมิกภพหรือในสัมปรายิกภพ. อธิบายว่า เป็นผู้ต่ำ คือเป็นผู้ลามก. ชื่อว่าผู้สูง เพราะความเป็นสภาพตรงกันข้ามกับคนต่ำนั้น. อธิบายว่า ผู้สูง คือเป็นผู้เลิศ. คำที่เหลือในที่นี้บัณฑิตพึงทราบโดยนัยที่กล่าวแล้วในคำว่า ผู้มืด เป็นต้น.