บทว่า "สณฺฑสณฺฑจารินี" ได้แก่ การเที่ยวไปประชุมกันเป็นหมู่ๆ ก็ถ้าว่าพวกมนุษย์ทั้งหลายเห็นชีเปลือยแล้ว เขาก็เข้าบ้านไปเพื่อต้องการภัตด้วยตั้งใจว่า เราจักถวายภิกษาแก่ชีเปลือยนี้ ก็ครั้นเมื่อมนุษย์เหล่านั้นเข้าไปอยู่ พวกแมลงวันที่แอบจับอยู่ที่ปากกระเช้าเป็นต้นพากันบินขึ้นไป ย่อมเที่ยวไปเป็นหมู่ๆ ย่อมไม่รับภิกษาที่เขานำมาจากกระเช้านั้น.

ถามว่า เพราะเหตุไร? แก้ว่า เพราะเขาคิดว่า เพราะอาศัยเรา อันตรายแห่งการโคจรของแมลงวันทั้งหลายจึงเกิด.

บทว่า "ถุโสทกํ" ได้แก่ น้ำส่าหมักที่เขากระทำด้วยเครื่องปรุง ด้วยข้าวกล้าทุกชนิด ก็ในที่นี้ น้ำสุราเท่านั้นจัดว่ามีโทษ แต่บุคคลนี้มีความสำคัญแม้ในน้ำส่าหมักนั้นว่ามีโทษ.

บทว่า "เอกาคาริโก" ได้แก่ ได้ภิกษาในเรือนหลังหนึ่งเท่านั้นแล้วก็กลับไป.