บทว่า "อาจาโม" ได้แก่ ข้าวตังที่ติดอยู่ที่หม้อข้าว. เขาถือเอาข้าวตังนั้นในที่ที่คนทิ้งแล้วจึงเคี้ยวกิน. อาจารย์บางพวกกล่าวว่า เขาบริโภคน้ำข้าวดังนี้บ้าง.

บทว่า ปิญฺชาก เป็นต้นมีความปรากฏชัดแล้ว.

บทว่า "ปวตฺตผลโภชี" แปลว่า ผู้บริโภคผลไม้ที่หล่นเอง.

บทว่า "มสากานิ" ได้แก่ ผ้าที่เขาทอปะปนกัน.