จริงอยู่ บุคคลผู้บวชแล้วแม้จะอยู่ในปราสาทแก้ว คือเรือนยอดก็ดี อยู่ในที่ทั้งหลายมีวิมานเป็นต้นอันปกปิดดีแล้ว คือมีประตูหน้าต่างอันปิดสนิทดีแล้วก็ดี เขาย่อมไม่ข้อง ไม่ติด ไม่ผูกพัน เพราะเหตุนั้น ท่านจึงกล่าวว่า "อพฺโภกาโส ปพฺพชา" แปลว่า การบรรพชามีโอกาสอันดียิ่ง.

อีกอย่างหนึ่ง ฆราวาส ชื่อว่าคับแคบ เพราะไม่มีโอกาสในการสร้างกุศลตามสบาย. การอยู่ครองเรือน ชื่อว่าเป็นทางมาแห่งธุลี เพราะเป็นที่สันนิบาต คือการประชุมแห่งธุลีคือกิเลสทั้งหลาย ดุจสถานที่กองหยากเยื่ออันบุคคลมิได้ปกปิดทิ้งไว้ การบรรพชาจึงชื่อว่ามีโอกาสอันดียิ่ง เพราะมีโอกาสในการสร้างกุศลได้ตามสบาย.

ในคำว่า "นยิทํ สุกรํ ฯเปฯ ปพฺพเชยฺยํ" นี้มีคำกล่าวไว้โดยสังเขปดังต่อไปนี้ว่า

พรหมจรรย์คือไตรสิกขานี้ ชื่อว่าบริบูรณ์แล้วโดยสิ้นเชิง เพราะไม่กระทำให้ขาดตลอดวันหนึ่ง แล้วสามารถยังจริมกจิต คือจิตดวงสุดท้ายให้ถึงได้. พรหมจรรย์นี้ ชื่อว่าบริสุทธิ์โดยสิ้นเชิง เพราะกระทำไม่ให้มัวหมอง ด้วยกิเลสมลทินตลอดวันหนึ่งแล้ว ก็สามารถยังจริมกจิตให้ถึงได้.