บทว่า "ปหาย" ได้แก่ ละความเป็นผู้ทุศีล อันบัณฑิตนับพร้อมแล้วว่าเจตนาเป็นเครื่องยังสัตว์มีชีวิตให้ตกล่วงไปนี้.

สองบทว่า "ปฏิวิรโต โหติ" ความว่า เป็นผู้เว้นแล้ว คือเว้นขาดแล้วจากความเป็นผู้ทุศีลนั้น จำเดิมแต่กาลเป็นที่ละแล้ว.

สองบทว่า "นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ" อธิบายว่า ชื่อว่าผู้มีท่อนไม้และมีศาสตราอันวางแล้ว เพราะการไม่ถือท่อนไม้หรือศาสตราเพื่อต้องการเบียดเบียนสัตว์อื่นให้เป็นไป.

ก็ในอธิการนี้ ยกเว้นทัณฑะคือ ท่อนไม้เสียแล้ว อุปกรณ์ที่เหลือแม้ทั้งปวง บัณฑิตพึงทราบว่า ชื่อว่า สตฺถํ คือศาสตรา เพราะเป็นเครื่องเบียดเบียนสัตว์ทั้งหลาย. ก็ภิกษุถือเอาวัตถุใด คือจะเป็นไม้เท้าคนแก่หรือมีดสำหรับเหลาไม้สีฟัน หรือมีดเล็กเที่ยวไป วัตถุนั้นไม่ชื่อว่าศาสตรา เพราะไม่เป็นไปเพื่อต้องการเบียดเบียนสัตว์อื่น เพราะฉะนั้น ภิกษุทั้งหลายเหล่านั้นย่อมถึงซึ่งการนับว่า เป็นผู้มีท่อนไม้และศาสตราอันวางแล้วเทียว.