บทว่า "ลชฺชี" ได้แก่ ผู้ประกอบด้วยความละอาย มีการรังเกียจบาปเป็นลักษณะ.

บทว่า "ทยาปนฺโน" ได้แก่ ผู้ถึงความเอ็นดู คือผู้มีจิตอันประกอบด้วยเมตตา.

บทว่า "สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปิ" ได้แก่ ผู้อนุเคราะห์สัตว์ทั้งปวงด้วยประโยชน์เกื้อกูล. อธิบายว่า ชื่อว่า ผู้มีจิตประกอบด้วยประโยชน์เกื้อกูลแก่สัตว์ทั้งปวง เพราะความเป็นผู้ถึงความเอ็นดูนั้น.

บทว่า "วิหรติ" ได้แก่ ย่อมผลัดเปลี่ยนอิริยาบถ คือย่อมรักษาอัตภาพ.