บทว่า "อพฺรหฺมจริยํ" แปลว่า การประพฤติธรรม อันไม่ประเสริฐ. บุคคลใดย่อมประพฤติอาจาระ คือจรรยาที่ดีงาม อันประเสริฐที่สุด เพราะเหตุนั้น ผู้นั้นจึงชื่อว่า พฺรหฺมจารี แปลว่า ผู้ประพฤติธรรมอันประเสริฐที่สุด.

บทว่า "อาราจารี" แปลว่า ประพฤติห่างไกลจากพรหมจรรย์.

บทว่า "เมถุนา" ได้แก่ อสัทธรรม อันถึงซึ่งการนับว่าเป็น "เมถุน" เพราะภาวะอันบุคคลพึงเสพเฉพาะตามโวหารแห่งชาวโลก ที่ได้ชื่อว่า เมถุนกา คือผู้เสพเมถุนธรรม เพราะเป็นเช่นกับด้วยอำนาจแห่งการรบเร้าของราคะอันครอบงำจิต.

บทว่า "คามธมฺมา" แปลว่า ธรรมของชาวบ้าน.