อธิบายว่า ท่านเป็นผู้เว้นขาดจากการรับเงินและทองทั้ง ๒ อย่างนั้น คือทั้งไม่รับเองและไม่ให้ผู้อื่นรับแทน ทั้งไม่ยินดีเงินและทอง ที่เขาเก็บไว้เพื่อตน.

บทว่า "อามกธญฺญปฏิคฺคหณา" ได้แก่ เว้นขาดจากการรับธัญชาติดิบ ๗ ชนิด คือ ๑. สาลิ ข้าวสาลี ๒. วีหิ ข้าวเจ้า ๓. ยวะ ข้าวเหนียว ๔. โคธุมะ ข้าวละมาน ๕. กังคุ ข้าวฟ่าง ๖. วรกะ ลูกเดือย ๗. กุทรูสกะ หญ้ากับแก้. ก็การรับธัญชาติดิบ ๗ ชนิดนั้น ไม่ควรแก่ภิกษุทั้งหลายเท่านั้น ก็หาไม่ แม้การจับต้องสิ่งเหล่านั้น ก็ไม่ควรเหมือนกัน.

ก็ในคำว่า "อามกมํสปฏิคฺคหณา" นี้ การรับเนื้อปลาดิบก็ไม่ควรแก่ภิกษุทั้งหลาย นอกจากพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงอนุญาตไว้โดยเฉพาะเท่านั้น ทั้งการจับต้องเนื้อปลาดิบ ก็ไม่ควร.

ในคำว่า "อิตฺถีกุมาริกาปฏิคฺคหณา" นี้ หญิงที่ไปสู่ระหว่างบุรุษ ชื่อว่า อิตถี หญิงนอกจากนี้ ชื่อว่า กุมาริกา (หญิงสาว) การรับไว้ก็ดี การจับต้องก็ดีซึ่งหญิงทั้งหลายเหล่านั้น ย่อมเป็นของไม่ควรทั้งสิ้น. ในคำว่า "ทาสีทาสาปฏิคฺคหณา" นี้การรับหญิงและชายเหล่านั้นไว้สำหรับเป็นทาสีเป็นทาสย่อมไม่เหมาะสม ก็เมื่อใครๆ กล่าวอย่างนี้ว่า "ข้าพเจ้าขอถวายกัปปิยการก คือผู้อุปัฏฐาก ข้าพเจ้าขอถวายอารามิก คือผู้รับใช้ในวัด" ดังนี้ จะรับไว้ก็สมควร. นัยที่ควรและไม่ควร แม้ในสัตว์ทั้งหลายมีแพะแกะเป็นต้น ในสถานที่ทั้งหลายมีนาสวนเป็นที่สุด บัณฑิตพึงพิจารณาด้วยอำนาจพระวินัย.