บทว่า "วุสิตํ" ได้แก่ อยู่แล้ว คืออยู่จบแล้ว คือกระทำแล้ว ประพฤติเสร็จกิจแล้ว. อธิบายว่า สำเร็จกิจแล้ว.

บทว่า "พฺรหฺมจริยํ" ได้แก่ มรรคพรหมจรรย์.

ก็พระเสกขบุคคล ๗ จำพวกกับกัลยาณปุถุชน ชื่อว่าย่อมอยู่ อยู่ประพฤติพรหมจรรย์ พระขีณาสพ ชื่อว่ามีการอยู่ประพฤติพรหมจรรย์จบแล้ว เพราะฉะนั้นเมื่อพระขีณาสพ ท่านพิจารณาการอยู่ประพฤติพรหมจรรย์ของท่าน ท่านย่อมรู้ชัดว่าพรหมจรรย์อันเราอยู่จบแล้ว.

สองบทว่า "กตํ กรณียํ" อธิบายว่า กิจแม้ ๑๖ อย่างในสัจจะทั้ง ๔ ที่พระขีณาสพทำให้สำเร็จแล้ว ด้วยสามารถปริญญากิจ ปหานกิจ สัจฉิกิริยากิจและภาวนากิจ ด้วยมรรคทั้ง ๔.