ในบททั้งปวง บัณฑิตพึงทราบเนื้อความโดยนัยนี้. อรรถกถาบุคคลผู้เป็นสมณะไม่หวั่นไหวเป็นต้น

วินิจฉัยในคำว่า "สมณมจโล" เป็นต้น.

บทว่า "สมณมจโล" แก้เป็น สมณอจโล ซึ่งแปลว่า สมณะผู้ไม่หวั่นไหว ม อักษรกระทำการเชื่อมบทไว้. อธิบายว่า บุคคลผู้เป็นสมณะ เป็นผู้ไม่หวั่นไหว คือผู้เป็นสมณะ ย่อมเป็นผู้มีจิตมั่นคง.

สองบทว่า "อยํ วุจฺจติ" ความว่า พระโสดาบันนี้ ท่านเรียกว่า "สมณมจโล" เพราะท่านเป็นผู้ตั้งมั่นด้วยศรัทธา (อจลศรัทธา) อันเป็นเหตุมั่นคงเกิดแล้วในพระศาสนา.