อารัมภะศัพท์นี้มาในอรรถว่าวิริยะ คือความเพียร ในคำนี้ว่า "อารมฺภถ นิกฺกมถยุญฺชถ พุทฺธสาสเน" แปลว่า ท่านทั้งหลายจงปรารภความเพียร จงบากบั่น จงประกอบธุระในพระพุทธศาสนา.

อารัมภะศัพท์นี้มาในอรรถว่าวิโกปนะ คือการพรากทำลาย ในคำนี้ว่า "พีชคามภูตคามสมารมฺภา ปฏิวิรโต โหติ" แปลว่า ภิกษุเว้นขาดจากการพรากพืชคามและภูตคาม.

อารัมภะศัพท์นี้มาในอรรถว่าอาปัตติวีติกกมะ คือการล่วงอาบัติของภิกษุ ในคำนี้ว่า "อารมฺภติ วิปฺปฏิสารี โหติ" แปลว่า ภิกษุต้องอาบัติย่อมเป็นผู้เดือดร้อน. เพราะฉะนั้น จึงมีเนื้อความในที่นี้ว่า ภิกษุย่อมต้องอาบัติด้วยสามารถแห่งการล่วงอาบัติด้วย และย่อมเป็นผู้เดือดร้อน เพราะการต้องอาบัตินั้นเป็นปัจจัยด้วย ดังนี้.

บทว่า "เจโตวิมุตฺตึ" ได้แก่ ผลสมาธิ. บทว่า "ปญฺญาวิมุตฺตึ" ได้แก่ ผลญาณ. ข้อว่า "ยถาภูตํ นปฺปชานาติ" ได้แก่ ย่อมไม่รู้ตามความเป็นจริง เพราะความที่ตนเป็นผู้ยังไม่บรรลุคุณวิเศษ.