บทว่า "โลโล" ความว่า ชื่อว่า เป็นผู้โลเล คือผู้หวั่นไหว เพราะความที่ตนเป็นผู้หวั่นไหวด้วยความเป็นผู้ไม่มีศรัทธาเป็นต้น เพราะเหตุที่ศรัทธาเป็นต้นเป็นธรรมชาติตั้งอยู่ชั่วกาลนิดหน่อย.

บทว่า "อิตฺตรสทฺโท" ได้แก่ ผู้มีศรัทธาน้อย คือมีศรัทธาไม่บริบูรณ์.

แม้ในคำที่เหลือ ก็มีนัยนี้เหมือนกัน.

บุคคลผู้มีศรัทธาอันไม่จริงจังนี้ ย่อมเป็นไปด้วยสามารถแห่งการคบบ่อยๆ ในอธิการนี้.