ชื่อว่าความรัก จะเป็นความรักที่เกิดจากศรัทธาก็ดี จะเป็นความรักอันเกิดจากตัณหาก็ดี ก็ควร. ความเลื่อมใส ก็คือความเลื่อมใสที่เกิดจากศรัทธานั่นแหละ.

ข้อว่า "เอวํ ปุคฺคโล โลโล โหติ" ความว่า บุคคลนี้ชื่อว่าผู้โลเล เพราะความที่ตนเป็นผู้มีศรัทธานิดหน่อยเป็นต้น. อธิบายว่า บุคคลผู้โลเลนี้ เป็นผู้มีฐานะอันไม่ตั้งมั่น ดุจผ้าที่ย้อมด้วยขมิ้น ดุจหลักที่ปักไว้ในกองแกลบ ดุจลูกฟักที่เขาวางไว้บนหลังม้า เขาย่อมเลื่อมใสโดยกาลครู่หนึ่ง ย่อมโกรธโดยกาลครู่หนึ่ง หมายความว่าประเดี๋ยวรักประเดี๋ยวชัง.

ข้อว่า "มนฺโท โมมูโห" ความว่า บุคคลชื่อว่าโง่ เพราะไม่มีญาณ (อญาณํ)

ชื่อว่า งมงาย เพราะความเป็นผู้ไม่ฉลาด. อธิบายว่า ผู้หลงใหลมาก. อรรถกถาบุคคลผู้เปรียบด้วยนักรบอาชีพ ๕ จำพวก