สองบทว่า "มนฺทตฺตา โมมูหตฺตา" ได้แก่ ย่อมไม่รู้จักการสมาทานและไม่รู้จักอานิสงส์. อธิบายว่า ก็ภิกษุผู้ถือบิณฑบาตเป็นวัตรด้วยความไม่รู้นั่นแหละ เพราะความที่เป็นคนโง่งมงาย.

สองบทว่า "ปาปิจฺโฉ อิจฺฉาปกโต" ความว่า ชนทั้งหลายจะทำการสักการะด้วยปัจจัย ๔ แก่เราผู้ถือการบิณฑบาตเป็นวัตร ด้วยการคิดว่า "สโต อยํ ปิณฺฑปาติโก" ซึ่งแปลว่า ภิกษุนี้มีสติ เป็นผู้ถือการบิณฑบาตเป็นวัตร.

ภิกษุผู้ดำรงชีพอยู่ด้วยความอยากอันลามกอย่างนี้ว่า ก็ชนทั้งหลายจะยกย่องเราด้วยคุณทั้งหลายว่า ภิกษุนี้เป็นผู้มีความละอาย มีความปรารถนาน้อยเป็นต้น และถูกความปรารถนาอันลามกนั้นครอบงำแล้ว จึงถือบิณฑบาตเป็นวัตร.

ก็ภิกษุนั้นย่อมเที่ยวไปบิณฑบาตด้วยความเป็นบ้า ชื่อว่าผู้ถือบิณฑบาตเป็นวัตร เพราะความบ้า คือความฟุ้งซ่านแห่งจิต.