ลักษณกถา

๗. ลกฺขณกถาวณฺณนา

อิทานิ ลกฺขณกถา นาม โหติ. ตตฺถ "เยหิ สมนฺนาคตสฺส มหาปุริสสฺส เทฺวว คติโย ภวนฺตี"ติ ๑- อิมํ สุตฺตํ อโยนิโส คเหตฺวา ลกฺขณสมนฺนาคโต โพธิสตฺโตว โหตีติ เยสํ ลทฺธิ เสยฺยถาปิ เอตรหิ อุตฺตราปถกานํ, เต สนฺธาย ปุจฺฉา สกวาทิสฺส, ปฏิญฺญา อิตรสฺส.

จกฺกวตฺติสตฺโตติ ปเญฺหสุ ยสฺมา จกฺกวตฺตี สตฺโตปิ จ โพธิสตฺโตปิ, ตสฺมา อโพธิสตฺตํ สนฺธาย ปฏิกฺขิปติ. โพธิสตฺตํ สนฺธาย ปฏิชานาติ.

ทฺวตฺตึสิมานีติ สุตฺตํ โพธิสตฺตเมว สนฺธาย วุตฺตํ. โส หิ ปจฺฉิเม ภเว พุทฺโธ โหติ, อิตเรสุ จกฺกวตฺตี, ตสฺมา อาคตมฺปิ อนาคตสทิสเมวาติ. ๒-

ลกฺขณกถาวณฺณนา นิฏฺฐิตา.