คำว่า บุคคลเป็นผู้มีจิตอันราคะย้อมแล้ว เป็นต้น สกวาทีกล่าวเพื่อแสดงโทษในการละนิวรณ์ของผู้มีจิตอันนิวรณ์ครอบงำแล้ว.

คำว่า บุคคลผู้มีจิตบริสุทธิ์ ผ่องแผ้วเป็นต้น สกวาทีกล่าวเพื่อแสดงสมุจเฉทวิสุทธิแห่งผู้บริสุทธิ์แล้วนอกจากวิขัมภนวิสุทธิ.

คำว่า เมื่อภิกษุนั้นรู้อยู่อย่างนี้ เห็นอยู่อย่างนี้ เป็นต้น ท่านย่อมแสดงความสิ้นไปแห่งอาสวะของผู้รู้อยู่ เห็นอยู่อย่างนี้ มิใช่แสดงถึงการละนิวรณ์ของผู้มีจิตอันนิวรณ์กำลังครอบงำ เพราะฉะนั้น ข้อนี้จึงไม่สำเร็จประโยชน์ด้วยประการฉะนี้แล. อรรถกถานีวุตกถา จบ.